FARSÇA

Der râh-ı Huda do Ka’be âmed hâsıl

Yek Ka’be-i sûret ve yekî Ka’be-i dil

Allah’a giden yolda iki Kâbe vardır

Biri Suret Kâbesi, biri Gönül Kâbesi.

Yavuz Sultan Selim’in Frasça Beyiti

نه زنده ام از هجر تو اي شوح نه مرده

فرياد از اين نو وجود آدم آلود

Ne zinde em ez hicr-i tu ey şûh ne mürde

Feryâd ez în nev vücûdî-i adem âlûd

Hasretinden ne diriyim ey şuh ne ölü

Bu yokluk dolu yeni varoluştan feryat!

دوابرهيم آمد به جهان

يكي بت شكن يكي بت نشان

Du İbrahim âmed be-cihân

Yeki büt-şiken yeki büt-nişân

Cihana iki İbrahim geldi

Biri putları yıktı biri putları dikti

İki İbrahimden birisi malum olacağı üzere Hz. İbrahim aleyhisselam. Put diken İbrahim ise Kanuni Sultan Süleymenın sadrazamlarından makbul İbrahim Paşadır.

İbrahim Paşa Macaristan seferinden sonra Budinden getirdiği heykelleri sarayının bahçesine diktirtiyor. Beyit, devrin şairlerinden Figâniye atfediliyor.  

Mestane kostegân-i to her sü fotade’end

Tığ-ı tora meğer ki be mey âb dâde’end

Kılıcınla öldürdüklerin mestane düşmüş her bir yana

Şarapla mı kılıcına su verdiler yoksa

نزدي موسي نام جوبش شود عصا است

نزدي حق نام عصاي موسي شود اژدها است

Bize göre her şeyin adı görünüşe tâbidir. Fakat Huda’ya göre her şeyin adı iç yüzündeki hakikate tâbidir.

  “Musa’ya göre sopasının adı asa, yaradana göre o sopanın adı ejderha.”

هركجا آب روان سبزه شود

هركجا اشك روان رحمت بود

Be-neşinem o ser be pîş-i pâyet

Ben hizem o cân konem fedâyet

Ayakların yorgun başım için yastık olsun

Senin gibi can yoldaşı için bin can feda olsun

Be baht fena o reft nâçiz şod

Felek goft handân ki in nîz şod

Ölümlülük evrenine gitti o zavallı

Felek dedi ki bu mutlu insan da gitti